Δευτέρα 23 Ιουλίου 2012

Ταϋγετος - Δάσος Βασιλικής

Διαδρομή μέσα στην καρδιά του Ταϋγέτου. Ξεκινήσαμε απο το μοναστήρι της Παναγίας της Γιάτρισσας περίπου 30 λεπτά δρόμο από τον κεντρικό Σπάρτης-Γυθείου. Απο το μοναστήρι συνεχόμενη ανηφόρα μέχρι την διασταύρωση που βρίσκεται η είσοδος για το δάσος με χαρακτηριστική ταμπέλα. Ο δρόμος συνεχίζει για Καρδαμύλη.

Η διαδρομή στο garmin είναι εδώ http://connect.garmin.com/activity/186315190#


Στο πάρκινγκ από το μοναστήρι της Γιάτρισσας. Φοβερή θέα
προς  Καρδαμύλη


Ο Προφήτης Ηλίας στο βάθος. Από εδώ περνάει και το Ε4 το
οποίο συνεχίζει μέχρι Γύθειο.


Χαλαρές ανηφόρες μέχρι την διασταύρωση
για την είσοδο στην καρδιά του δάσους.



Ευτυχώς τα κοπάδια δεν συνοδεύονται από τσοπανόσκυλα. 


Μέσα στο δάσος της Βασιλικής. 







Από εδώ ξεκινάει και το φαράγγι του Βυρού το οποίο καταλήγει
στην Καρδαμύλη. 


Η Καρδαμύλη στο βάθος σε απόσταση περίπου 15 χιλιομέτρων
κατηφορικού δασικού.


Πέμπτη 19 Ιουλίου 2012

Μαυροβούνι Λακωνίας



Προορισμός αυτή την φορά το εξωτικό Μαυροβούνι Λακωνίας, όπου η "θεία" Λίνα είναι νηπιαγωγός στα τοπικά διαολάκια!!! Το λέγαμε αρκετό καιρό να κάνουμε ένα ταξίδι εκεί κάτω αλλά πάντα κάτι συνέβαινε και δεν το κάναμε. Τώρα όμως ήρθε η ώρα. Κάτω θα είναι και ο "θείος" Τάκης οπότε το τριήμερο θα συνδυαστεί και με μια ωραία ποδηλατική εξόρμηση στο δάσος της Βασιλικής στο Ταύγετο.

Έτσι Παρασκευή βράδυ αρχίζει η προετοιμασία φορτώματος. 2 ενήλικες, 2 παιδιά, 3 ποδήλατα, 1 καρότσι, 1 παρκο-κρέββατο, 1 ψυγειάκι και άλλα διάφορα πρέπει να χωρέσουν στο δύσμοιρο corolla. Τελικά τα καταφέρνει μια χαρά. Αναρωτιέμαι γιατί βάζει ο κόσμος μπαγκαζιέρες και τρέϊλερ. Δεν θέλει κόπο θέλει τρόπο. Βέβαια μέχρι να χωρέσουν όλα χρειάστηκε να μπουν και να βγουν όλα τα πράγματα 2-3 φορές αλλά το τελικό αποτέλεσμα ήταν ικανοποιητικό. Χωρέσανε όλα χωρίς "κενά ασφάλειας". Μια μικρή λεπτομέρεια μόνο την οποία την πήρα γραμμή όταν θεωρητικά τελείωσα το φόρτωμα των ποδηλάτων και ετοιμαζόμουν να ανέβω σπίτι. Το γκαράζ ΔΕΝ κλείνει με 3 φορτωμένα ποδήλατα. Πόσο βαριέμαι όμως να τα βγάλω και να τα φορτώνω το πρωί!!! Σκέψου σκέψου σκέψου. ΟΚ για να δούμε αν βγάλουμε τον τροχο... Ακουμπάει λίγο το ντεραγιέ στην πόρτα ; ΟΧΙ!! Τέλεια. Καληνύχτα.

Vill Δροσιά
Το πρωί έγερση σχεδόν μεσημέρι (8:00) με σκοπό να αναχωρήσουμε μέχρι τις 9:00 αλλά με δύο παιδιά δεν χωράνε περιθώρια τέτοιων προγραμματισμών. Κάποια στιγμή λοιπόν τα πάντα φορτωμένα στο corolla και ξεκινάμε για την μαγευτική Λακωνία. Το ταξίδι ήρεμο, αφού τα σκασμένα μας κοιμήθηκαν και λίγο πριν το μεσημεράκι φτάνουμε στο Μαυροβούνιον. Η θεία Λίνα μας είχε βρεί ευτυχώς ένα ωραιότατο σπίτι δίπλα στην παραλία, villa δροσιά http://www.villadrossia.gr/, με ωραίους χώρους για να παίζει ο ΤΤ, πάρκινγκ και πολύ ωραία δωμάτια. Η παραλία τεράστια, πρέπει να είναι γύρω στα 5 χιλιόμετρα μήκος, με καταγάλανα νερά και κυρίως... χωρίς πολύ κόσμο. 


Από τα δωμάτια, ο Ταϋγετος ξεπρόβαλε "απειλητικά" κοντά. Είχε γίνει προεργασία και διάφορες διαδρομές είχαν σχεδιαστεί ανάλογα την όρεξη. Προς το παρόν χρειάζεται ένα μπανάκι στα κρύα νερά του Μαυροβονίου για να τσιτώσει λίγο το δερματάκι και να δροσιστεί ο εγκέφαλος. Ολόκληρη η φαμίλια κατέβηκε με κουβαδάκια, σαμπρέλες, καφέδες και λοιπά παραφερνάλια στην παραλία να καταστρέψουμε το chillout σκηνικό που επικρατούσε!!! Ευτυχώς οι μόνοι που ήταν δίπλα μας ήταν κάτι ξενέρωτοι Γερμανοί που ψηνόντουσαν σαν ροστμπιφ στην ξαπλώστρα. Οι οδηγίες στον Θοδωρή ήταν ξεκάθαρες "..κάνε όσο ποιο πολύ φασαρία μπορείς". Ψιλοχαλαρουϊτα λοιπόν στην αμμουδιά, και λέω ψιλό γιατί με 2 παιδιά χαλαρουϊτα δεν κάνεις. Ευτυχώς ήταν και η θεία Λίνα που είχε να τα δει καιρό και τις τα φορτώναμε λίγο να πιούμε μια γουλιά φρέδο. Ο ΤΤ έκανε το πρώτο μπάνιο της χρονιάς και τα σημάδια είναι ενθαρρυντικά. Δεν φοβάται την άμμο, το νερό, τα ψαράκια ή οτιδήποτε άλλο και τσαλαβουτάει με χαρά μέχρι να αρχίσει να γίνεται μωβ!!! Μήπως τελικά είχε δίκιο ο γιατρός που μας έβριζε όταν του είπαμε ότι θα τον βάλουμε για μπάνιο αρχές Ιουνίου; Πάντως του άρεσε όπως φαίνεται και στα ντοκουμέντα!! Την μικρή δεν την βάλαμε αν και προς στιγμή το σκεφτόμασταν. Βέβαια ο ΤΤ στην ηλικία της είχε μπει στα παγωμένα νερά του Πηλίου αλλά μην το κάνουμε θέμα... Προς το παρόν η κυρία λιάζεται στην ξαπλώστρα.


 Και φυσικά μετά από αρκετές ώρες ψήσιμο στην παραλία τι λείπει. ΦΑΪΙΙΙΙΙ. Καγιανάς με σύγλινο και παγωμένη μπύρα. Τι καλύτερο; Αν και δεν μου αρέσει το καλοκαίρι, αυτές τις στιγμές στην ταβέρνα μετά από ώρες στην παραλία και με την πρώτη μπύρα να εξατμίζεται στο λαρύγγι δεν τις βρίσκεις το χειμώνα. Και για να δέσει το γλυκό έναν ωραίο μεσημεριανό υπνάκο (αν θέλουν και τα σκασμένα βέβαια) να κάνει ένα reset το σύστημα. Τι ωραία που είναι η ζωή!!! Οι κλεφτές ματιές στον Ταϋγετο συνεχίζονται. Αφού το ξέρω ότι το βουνό με τρώει. Δεν μπορώ να είμαι τόσο κοντά και να μην πάω, είμαι μάλλον mountain-junky τι να κάνουμε. Έχω βγάλει μια ωραιότατη διαδρομούλα μέσα στο δάσος της Βασιλικής χωρίς όμως καφριλίκια και τοίχους... Διακοπές είμαστε. Κάτι σκέψεις για 60αρες και 70αρες έφυγαν γρήγορα όπως ήρθαν. Κάθε πράγμα στον καιρό του. Υπάρχει άλλωστε και το Taygeto MTB Marathon τον Σεπτέμβρη για αυτά.

Το βράδυ βολτίτσα στο Γύθειο, το οποίο δεν είχα ξαναδεί, και παρεμπιπτόντως είναι αρκετά ωραίο μέρος με το λιμανάκι του, τα μαγαζάκια του και την γενικότερη χαλαρότητα που διακρίνει την επαρχεία. Η διατροφή για τον Όλυμπο πήγε περίπατο και μετά από έναν οργασμό σοκολάτας σε παραλιακή Δωδώνη με το brownie να κολλάει στον ουρανίσκο είπαμε να γυρίσουμε για ύπνο. Όχι δεν  θα κάναμε clubbing τελικά !!! Αμ δε που δεν θα κάναμε... Απλά το clubbing θα το κάναμε μέσα στο δωμάτιο με μουσική υπόκρουση την μικρή στρίντζο η οποία αποφάσισε ότι δεν νοιώθει άνετα μέσα στο παρκο-κρέββατο της και θέλει να κάνει ολονυκτία ουρλιάζοντας!!!  Ηρώωωωωδη που είσαι όταν σε χρειαζόμαστε.

Παρασκευή 23 Μαρτίου 2012

Vagabonding



Vagabonding involves taking an extended time-out from your normal life — six weeks, four months, two years — to travel the world on your own terms.

But beyond travel, vagabonding is an outlook on life. Vagabonding is about using the prosperity and possibility of the information age to increase your personal options instead of your personal possessions. Vagabonding is about looking for adventure in normal life, and normal life within adventure. Vagabonding is an attitude — a friendly interest in people, places, and things that makes a person an explorer in the truest, most vivid sense of the word.

There’s a story that comes from the tradition of the Desert Fathers, an order of Christian monks who lived in the wastelands of Egypt about seventeen hundred years ago. In the tale, a couple of monks named Theodore and Lucius shared the acute desire to go out and see the world. Since they’d made vows of contemplation, however, this was not something they were allowed to do. So, to satiate their wanderlust, Theodore and Lucius learned to “mock their temptations” by relegating their travels to the future. When the summertime came, they said to each other, “we will leave in the winter.” When the wintertime came, they said, “we will leave in the summer.” They went on like this for over fifty years, never once leaving the monastery or breaking their vows.

Most of us have never taken such vows—but we choose to live like monks anyway, rooting ourselves to a home or career and use the future as a kind of phony ritual that justifies the present.

Rolf Potts


From this hour, freedom!
From this hour I ordain myself loos’d of limits and imaginary lines,
Going where I list, my own master, total and absolute,
Listening to others, and considering well what they say,
Pausing, searching, receiving, contemplating,
Gently, but with undeniable will, divesting myself of the holds that would hold me.
I inhale great draughts of space;
The east and the west are mine, and the north and the south are mine.
I am larger, better than I thought;
I did not know I held so much goodness.
All seems beautiful to me;

Walt Whitman - Song of the Open Road

Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2012

Brevet Νεμέας 200K

Για τα βρε-βρε άκουσα πρώτη φορά πριν κανα δυο χρόνια και μου άρεσε αρκετά σαν ιδέα. Είχα σκοπό να δοκιμάσω πέρσι της Νεμέας αλλά μια η προετοιμασία για τον Μαραθώνιο μια η έλλειψη ποδηλάτου δεν μου βγήκε. Έτσι φέτος το έβαλα στόχο να πάω τουλάχιστον σε ένα και βλέπουμε.

Η ιδέα των μπρεβέ ξεκινάει απο πολύ παλιά απο την Γαλλία καθώς αποτελεί διοργάνωση παλαιότερη και απο το το TDF. Δεν αποτελεί αγώνα με την ευρύτερη έννοια καθώς ανάλογα με την απόσταση (200,300,400,600,1200 χλμ) υπάρχει ένα προκαθορισμένο χρονικό όριο σύμφωνα με το οποίο ο τερματισμός θεωρείται έγκυρος. Απο εκεί και πέρα υπάρχει ελευθερία διαχείρισης του χρόνου απο τον κάθε συμμετέχοντα με μόνη υποχρέωση την έγκαιρη σφράγιση της κάρτας στα ενδιάμεσα κοντρόλ. Το πνεύμα σε αυτές τις διοργανώσεις συνήθως είναι εκδρομικό/φιλικό και η ταχύτητα επιτρέπει να απολαύσεις "κάπως" την διαδρομή. Αυτά περί μπρεβέ (για περισσότερες πλεροφορίες εδώ http://en.wikipedia.org/wiki/Randonneuring)...

Στα δικά μας τώρα.
Παρασκευή βράδυ ετοιμάζω το "μάχιμο" πλέον sleipnir με όλα του τα εξτρά καλούδια (λασπωτήρες, τσαντάκια σέλας, φώτα κτλ κτλ) και φυσικά τελευταία στιγμή ανακαλύπτω οτι έχω χάσει το ανταπτοράκι για το gps!!@#!@#$@#$@# Ευτυχώς υπάρχει το roadbook το οποίο είναι αρκετά αναλυτικό.
Ετοιμάζω απο το βράδυ ρούχα, φαγητά και λοιπά μπλι-μπλικια και ευτυχώς έχω φτιάξει απο το πρωί checklist την οποία έχω κολλήσει στην πόρτα αλλά ΚΑΙ ΣΤΟ ΓΚΑΡΑΖ!!!! Σίγουρα δεν θέλω να φτάσω  στην εκκίνηση και να ανακαλύψω ότι δεν έχω πάρει φώτα πχ... Σωτήρια η λίστα λοιπόν για εμάς που φλερτάρουμε με τον Γερμανό!!!

Την παλεύω μπας και κοιμηθώ λίγο νωρίς αλλά κλασσικά θα καταφέρω να πάω στο κρεβάτι κατά τις 1 το βράδυ. Δυστυχώς γύρω στις 3 ξυπνάμε και ανακαλύπτουμε ότι ο ΤΤ έχει υψηλό πυρετό οπότε το βρε βρε αυτομάτως ακυρώνεται. ΟΜΩΣ η καταπληκτική συζηγούλα μου για άλλη μια φορά  με προτρέπει να πάω αν μέχρι το πρωί του έχει πέσει ο πυρετός και θα την παλέψει μόνης της (ΗΡΩΑΣ!!!!!!!). Πέφτω να κοιμηθώ λίγο ακόμα και σκέφτομαι να το αποφασίσω το πρωί ανάλογα με το πως θα είναι ο ΤΤ. Έτσι το πρωί αφού ο πυρετός έχει πέσει στον μικρό ετοιμάζομαι και ξεκινάω. Μαύρα μεσάνυχτα έξω και φτάνω στην Ελευσίνα σχετικά νωρίς. Η παραλία έχει γεμίσει με κολάν... Λες και άνοιξε το τριώδιο ποιο νωρίς απο το προβλεπόμενο και βγήκαν όλοι για πρόβα (εννοείται και εγώ μέσα). Ο καιρός δείχνει καλές προθέσεις παρά την βραδυνή μπόρα.

Ετοιμάζω το άλογο, σφραγίζω κάρτα και ξεκινάω μαζί με Παναγιώτη και Ελένη για το Μελετάκι. Μόλις βγαίνουμε απο την άχαρη Μάντρα και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε προς Αγ. Μελέτιο η πρωινή υγρασία και μια ωραία καταχνιά δίνει μια μαγική αίσθηση στο τοπίο. Τόσο μαγική που η ανηφόρα τελειώνει πριν καλά καλά την καταλάβω. Μυρωδιές και ήχοι χωριού μόλις λίγα λεπτά μακρυά από τον χαμό. Με τα παιδιά χωρίζουμε λόγω "υδρευτικού" θέματος και συννενοούμαστε να βρεθούμε παρακάτω. Έτσι ξεκινάω την κατάβαση μόνος μου με θέα την θάλασσα. Το κομμάτι αυτό πολύ όμορφο αλλά θέλει προσοχή γιατί οι λακουβάρες και κάτι κάθετα κοψίματα περιμένουν να σε στείλουν στο χαντάκ (δυστυχώς έτσι χτύπησε μια κοπέλα ευτυχώς ελαφριά). Σε ελάχιστο χρόνο έχω φτάσει στην εθνική και ο φόβος μου για τον αυχένα επιβεβαιώνεται. Αν και όχι τόσο έντονος όσο το φοβόμουνα, κάνω μερικές διατάσεις και συνεχίζω. Εδώ να αναφέρω ότι καταπάτησα ένα μεγάλο ΝΟΜΟ που λέει ποτέ λίγο πριν από έναν αγώνα μην αλλάξεις ποδήλατο, παπούτσια, φαγητό κτλ. Εγώ δεν άντεξα και άλλαξα ποδήλατο με αποτέλεσμα να μην προλάβω να προσαρμοστώ αρκετά πάνω του. Ευτυχώς η ενόχληση δεν είναι πολύ έντονη και συνεχίζω κανονικά. Όλη η υπόλοιπη διαδρομή μέχρι τον Ισθμό γίνεται μοναχικά καθώς δεν καταφέραμε να βρεθούμε με τα παιδιά. Εκεί σφραγίζω και πετυχαίνω ένα πούλμαν με ορειβάτες του ΕΟΣ Αχαρνών που θα πηγαίνανε στην Ζήρεια. Σε κάποια άλλη φάση μπορεί να τους ζήλευα, όχι τώρα όμως. Ακολουθεί συνεχόμενη ανάβαση απο Χιλιομόδι, Αγ. Βασίλειο μέχρι Νεμέα. Και εδώ μόνος μου αφού προτιμώ να πηγαίνω με χαλαρό ρυθμό και να ευχαριστιέμαι την διαδρομή παρά να πατάω για να πιάνω την ρόδα του μπροστινού. Τα τοπία όμορφα και ευτυχώς η κίνηση στον δρόμο δεν είναι τόσο χάλια. Πόσο διαφορετικά είναι να κινείσαι με το ποδήλατο!!! Ακόμα και σε έναν "αγώνα" έχεις χρόνο να δεις και να μυρίσεις πράγματα που με το αυτοκίνητο ή την μηχανή απλά χάνεις. Η ανηφόρα με σταθερό ρυθμό βγαίνει εύκολα και στάση στον άγιο Βασίλειο για την γνωστή τυρόπιτα η οποία όντως ήταν ΤΡΟΜΕΡΗ!!!

Μέχρι εκεί η τροφοδοσία μου πήγαινε αρκετά καλά αφού ανά ώρα περίπου έτρωγα και κάτι εναλλάσσοντας αλμυρό με γλυκό και νερό με ισοτονικό. Οι χειροποίητες μπαρίτσες βρώμης που φτιάξαμε το προηγούμενο βράδυ είναι ΟΝΕΙΡΟ!!! Επίσης ένα τοστάκι γαλοπούλας και την μισή τυροπιτούλα  και είμαστε κομπλέ απο θερμίδες. Στην Νεμέα σφράγισμα και μερικές διατάσεις και ξεκινάω μαζί με τον Βαγγέλη να κατεβούμε μαζί μέχρι Βραχάτι. Η διαδρομή φανταστική αλλά και εδώ θέλει προσοχή γιατί ο δρόμος είναι χάλια. Ηρεμία απόλυτη για αρκετή ώρα με τους αμπελώνες δεξιά και αριστερά του δρόμου. Ηρεμία μέχρι να φτάσουμε στην παλαιά εθνική οδό και να κατευθυνθούμε προς Λέχαιο. Εκεί βλαστήμησα την ώρα και την στιγμή. Μια ο κόντρα αέρας και μια τα αυτοκίνητα που περνάγανε ξυστά απο δίπλα μας. Ευτυχώς πολύ σύντομα φτάσαμε στο Λέχαιο όπου σφραγίσαμε, φάγαμε πάλι το κάτιτις μας και βουρ για ισθμό.

 Το περίεργο είναι ότι ενώ στην αρχή ανά ώρα κάτι με ενοχλούσε (αυχένας, χέρια, γόνατα κτλ) τώρα νοιώθω μια χαρά και δεν έχω πουθενά καμία ενόχληση. Αυτό μάλλον οφείλεται σε τρελό πάρτυ που έχουν στήσει οι ενδορφίνες μου. Να'ναι καλά.
Φτάνουμε λοιπόν στον  Ισθμό και εκεί πετυχαίνουμε και κάποια άλλα παιδιά να την έχουν πέσει σε κάτι σουβλάκια. Ρε  λες??? Μα είναι αντι-αθλητικό φαγητό... Και επειδή ο οργανισμός χρειάζεται και τις πρωτεϊνες του χτυπάμε 2-3 καλαμάκια έκαστος με εξτρά αλατάκι για τις κράμπες. Με το ζόρι κρατήθηκα να μην χτυπήσω και παγωμένη μπυρίτσα η οποία ταίριαζε γάντι. Η επιστροφή θα γίνει με παρεούλα 4-5 άτομα χαλαρά και ενώ αρχικά φοβόμασταν οτι θα μας ταλαιπωρήσει ο αέρας και η συσσωρευμένη κούραση, πήγε ανέλπιστα καλά. Η κακιά σκάλα με το ηλιοβασίλεμα πίσω μας ήταν πραγματικά όλο το ΜΠΡΕΒΕΤ!! Χωρίς πολύ κίνηση και με τον θόρυβο της εθνικής να ακούγεται απο πάνω το τοπίο ήταν εξωπραγματικό. Εννοείται φώτα δυνατά και γιλέκο. Για την ιστορία πέτυχα δυο τυπάκια χωρίς φώτα, χωρίς γιλέκο και με σκούρα ρούχα, να αναβαίνουν τις τελευταίες ανηφόρες πριν τα διυλιστήρια. Δεν τους έβλεπα μέχρι που έφτασα ελάχιστα κοντά τους!!! Απλά ήταν τυχεροί

Vaggos, ThanSpiliot, Abraxas, Pg2


Τα τελευταία χιλιόμετρα έκοψα ρυθμό γιατί  ήθελα λιιιιιγο ακόμα. Η ψυχολογία στα ύψη και οι ενδορφίνες χοροπηδάνε. Τερματισμός και άλλος ένας στόχος επιτεύχθηκε με πολύ καλές εντυπώσεις.
Δεν νοιώθω ιδιαίτερα ταλαιπωρημένος (πχ όπως στον Μαραθώνιο) παρόλο που ήμουν στο τιμόνι περίπου 11 ώρες. Και εννοείται ότι δεν έχω καμία ενόχληση απο την αγαπημένη μου σέλα!!!!

Δύο εικόνες μου μείνανε απο αυτό το μπρεβε.
 Ένας 50αρης με ένα αγωνιάρικο colnago και look πρωταθλητή ο οποίος έκανε τον αγώνα μαζί με ένα alfa romeo (απλά τον βοηθούσε λίγο στις ανηφόρες χααχαχαχαχα)  το οποίο κινούνταν στον δρόμο επικίνδυνα αργά και δεξιά για τους υπόλοιπους
και ένα παλικάρι στην Κακιά Σκάλα ο οποίος άφησε το ποδήλατο στην άκρη και έκατσε στο πεζούλι να χαζέψει το υπέροχο ηλιοβασίλεμα!!!



Πάμε για το 300αρι τώρα ? ? ? Θα δείξει...


Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2012

Hal Higdon

O Hal Higdon ή "Παππούλης" όπως είναι γνωστός στους δρομικούς κύκλους είναι ένας από τους αρχαίους των δρόμων με πολλά χιλιόμετρα και αγώνες στα πόδια του. Οι συμβουλές του και τα προγράμματα του έφτασαν πολύ κόσμο στον τερματισμό είτε του Μαραθωνίου είτε μικρότερων/μεγαλύτερων αγώνων.

Πέρσι ψάχνοντας για κάποιο πρόγραμμα προπόνησης για τον Μαραθώνιο αποφάσισα να αγοράσω το βιβλίο του και να ακολουθήσω το Intermediate πρόγραμμα του. Βέβαια πριν φτάσω να κάνω το συγκεκριμένο πρόγραμμα έπρεπε να χτιστεί η κατάλληλη βάση. Έτσι ακολούθησα πάλι ένα χειμερινό πρόγραμμα βάσης του Higdon 13 εβδομάδων το οποίο είχε σκοπό την αερόβια βελτίωση καθώς και κάποιες tempo προπονήσεις μέσα στην εβδομάδα. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα τηρήθηκε κατά γράμμα παρόλο που ορισμένες φορές ο χειμωνιάτικος καιρός δεν το επέτρεπε. Η βάση λοιπόν χτίστηκε με αρκετά συνολικά χιλιόμετρα και ευτυχώς χωρίς τραυματισμούς αλλά και χωρίς πολύ κούραση. Το κενό μέχρι τον Ιούλιο που θα ξεκινούσε το πρόγραμμα του Μαραθωνίου έπρεπε όμως να γεμίσει με κάτι και εδώ πάλι έρχεται ο παππούλης με ένα πρόγραμμα δύναμης/ταχύτητας 8 εβδομάδων.


Εδώ για πρώτη φορά μπαίνουν οι έννοιες των διαλλειματικών προπονήσεων καθώς και προπονήσεις ταχύτητας σε ανηφόρες. Η αλήθεια είναι ότι η συγκεκριμένη περίοδος ήταν αρκετά καλή για να ανέβει λίγο η ένταση αφού ο καιρός το επέτρεπε αλλά και το σώμα ένοιωθα ότι ανταποκρίνεται. Ο Higdon θεωρεί ότι για κάποιον που δεν κυνηγάει χρόνο στον Μαραθώνιο είναι καλό οι προπονήσεις δύναμης και ταχύτητας να γίνονται νωρίς την άνοιξη ή τέλος πάντων εκτός περιόδου φορτώματος χιλιομέτρων (δηλαδή καλοκαιριού). Και αυτό στην συγκεκριμένη περίπτωση αποδείχθηκε καλό γιατί δεν μπορώ να φανταστώ να κάνω διαλλειματικές σε ανηφόρα με 35 βαθμούς θερμοκρασία. Οι ανοιξιάτικες προπονήσεις ήταν αρκετά δύσκολες και από άποψη έντασης αλλά και από θέμα τεχνικής καθώς οι τραυματισμοί ήταν πολύ εύκολο να συμβούν. Ευτυχώς όμως τίποτα δεν βγήκε και σε συνδυασμό με κάποιους βουνίσιους αγώνες τρεξίματος η συγκεκριμένη περίοδος πέρασε με τις καλύτερες εντυπώσεις. Και αυτό το πρόγραμμα τηρήθηκε όσο το δυνατόν ποιο πιστά με κάποιες μικρό αλλαγές στις εβδομάδες με τους αγώνες. Και εδώ τα χιλιόμετρα μαζεύτηκαν μπόλικα, και μάλιστα απο ποιοτικές προπονήσεις.

Συμπληρώνοντας 20 περίπου εβδομάδες προπόνησης με αρκετά χιλιόμετρα μπορώ να πω ότι τα προγράμματα του Παππούλη είναι σωστά δομημένα και αν τηρηθούν δίνουν καλό αποτέλεσμα με το μικρότερο ποσοστό τραυματισμού. Αφού λοιπόν φτάσαμε στο καλοκαίρι με τον καιρό για τον μεγάλο αγώνα να πλησιάζει άρχισα το μεγάλο πλέον πρόγραμμα του μαραθωνίου 18 εβδομάδων και συγκεκριμένα το Intermediate II. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα δεν περιελάμβανε προπονήσεις δύναμης/ταχύτητας (αφού αυτές θεωρητικά είχαν γίνει την άνοιξη) παρά μόνο ανέβαζε χιλιόμετρα και είχε και μια τεμπο προπόνηση την εβδομάδα. Συνολικά 6 φορές την εβδομάδα με τα εβδομαδιαία χιλιόμετρα να φτάνουν στο τέλος Αυγούστου γύρω στα 80. Τα παιδιά με τα οποία κάναμε μαζί προπόνηση στην Χωράφα έκαναν κάθε εβδομάδα και διαλειματικές και η αλήθεια είναι ότι μια ανησυχία την είχα που εγώ δεν έκανα. Βέβαια έβλεπα την βελτίωση πλέον ολοκάθαρα καθώς ο ρυθμός στα τεμπο κρατιόταν πολύ ποιο εύκολα και με λιγότερους παλμούς και προσπάθεια, δεδομένου ότι η ζέστη δεν βοηθούσε καθόλου. Φυσικά και εδώ οι προπονήσεις τηρήθηκαν με ευλάβεια ακόμα και όταν χρειάστηκε κάποιες φορές να τρέχω στις 12 το βράδυ για να βγούν.

Οι προπονήσεις λοιπόν τελείωσαν χωρίς κάποιο ουσιαστικό πρόβλημα, αν και τις 2-3 τελευταίες εβδομάδες κάποιοι πόνοι στα γόνατα, μέση από τα πολλά για μένα χιλιόμετρα άρχισαν να εμφανίζονται. Φορμάρισμα τις τελευταίες 2 εβδομάδες πριν τον αγώνα και βοοοουρ για την εκκίνηση. Το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς το επιθυμητό με μόνη παρατήρηση ότι θα πρέπει οπωσδήποτε στις προπονήσεις μου από εδώ και πέρα να μπει μυική ενδυνάμωση, δλδ γυμναστήριο (...μπήκε ήδη ...) όσο και αν δεν μου αρέσει αυτό. Όλες οι συμβουλές του παππούλη έπιασαν τόπο είτε αυτές αφορούσαν την στρατηγική του αγώνα, είτε την διατροφή είτε την αποθεραπεία. Μια ολόκληρη χρονιά προπόνησης βασίστηκε πάνω στα προγράμματα του και πήγε πολύ καλά αλλά κυρίως πέρασε χωρίς κανένα πρόβλημα. Thanks Hal :)

Brooks B17


Αρκετό καιρό έψαχνα για μια σέλα με την οποία μετά απο μεγάλες αποστάσεις πάνω της να μην χρειάζεται να βάζω πάγο στα ευαίσθητα σημεία... Στο rocky η σέλα επιλέχθηκε πάλι με γνώμονα την άνεση χωρίς όμως 100% επιτυχία. Βέβαια το rocky είναι και λίγο ποιο "άγριο" οπότε μια σέλα καναπές δεν θα του ταίριαζε και τόσο. Έτσι επιλέχθηκε η fizik gobi xm η οποία θεωρείτε από τις καλύτερες marathon σέλες. Θα τα πούμε άλλη φορά όμως για αυτή.

Έτσι στράφηκα προς αυτούς που κάνουν πολλλλλάάάάάά  χιλιόμετρα. Brevetαδες και τούριστ τούριστ. Όταν βλέπεις ότι ο άλλος είναι πάνω στην σέλα για 72 ώρες και κατεβαίνει απο το ποδήλατο και περπατάει σαν άνθρωπος, τότε μάλλον αυτή η σέλα είναι άνετη. Και φυσικά όποιο site ποδηλατο-τουρισμού κοιτάξεις όλοι μιλάνε για μια ΣΕΛΑ μόνο. BROOKS.
Αγγλική, δερμάτινη χειροποίητη, από το 1866 μέχρι τώρα αποτελεί φετίχ για όλους τους ρετρο-λάγνους. Σίγουρα υπάρχουν και άλλες εταιρείες που φτιάχνουν δερμάτινες σέλες, αλλά... δεν είναι brooks. Προφανώς τα τελευταία χρόνια η συγκεκριμένη εταιρεία έχει υπερτιμηθεί βέβαια με αποτέλεσμα ενώ οι σέλες της να έχουν μια σχετικά νορμάλ τιμή, τα διάφορα μπλιμπλίκια που βγάζει ώς αξεσουάρ είναι απλά από άλλο πλανήτη.

Ας πάμε τώρα στα της σέλας. Μετά απο αρκετό ψάξιμο και διάφορα reviews, ως επί το πλείστον θετικά, κατέληξα στην b17 σε χρώμα μελί.Η συγκεκριμένη είναι χωρίς ελατήρια και με βάρος γύρω στα 550 γραμμάρια. Αρκετά βαριά αλλά πιστέψτε με αξίζει κάθε γραμμάριο. Η τιμή της σχετικά ψιλή αλλά συγκριτικά με τις εξωτικές καρβουνό-σελο-λωρίδες νορμάλ. Το πακετάκι αγοράστηκε απο Αγγλία και σε 10 μερούλες ήταν σπίτι.

Πρώτη εντύπωση τρομερή αφού η κλασσική αγγλική λεπτομέρεια φαίνεται ακόμα και στην συσκευασία. Τρομερή ποιότητα μέχρι και στο κουτί της σέλας. Το μελί χρώμα από κοντά είναι ακόμα ποιο ωραίο από ότι στην οθόνη και πραγματικά αλλάζει την εικόνα του ποδηλάτου. Δεν είναι εκεί όμως το θέμα μας. Σε πολλά reviews είχα διαβάσει ότι οι δερμάτινες σέλες χρειάζονται αρκετά χιλιόμετρα μέχρι να "σπάσουν" και να γίνουν ουσιαστικά άνετες!!! Κάποιοι μάλιστα φτάσανε σε σημείο να τις δώσουν γιατί  ποτέ δεν έγιναν άνετες. Έτσι έχοντας στο μυαλό μου ότι οι πρώτες βόλτες θα ήταν επώδυνες την έβαλα πάνω στο kona και άρχισα τις διαδρομές.

Η πρώτη επαφή πάνω της είναι σαν να κάθεσαι σε κόντρα πλακέ. Δεν σου δίνει καμία αίσθηση άνεσης και αντίθετα δεν σε προϊδεάζει να κάνεις χιλιόμετρα. Αυτό όμως αλλάζει τελείως μετά από την πρώτη βόλτα. Το βάρος του σώματος μοιράζεται τέλεια πάνω και αρχίζει να παίρνει το σωστό σχήμα. Δεύτερη, τρίτη διαδρομή και συνολικά γύρω στα 200 χιλιόμετρα και δεν πιστεύω ότι υπάρχει τέτοια σέλα. Μετά από 120 χιλιόμετρα πονάει ο αυχένας μου, τα χέρια μου, τα πόδια μου αλλά ... .όχι ο κ@λος μου!!!! Είναι τρομερό να μην έχεις καμία μα καμία ενόχληση μετά από τόσες ώρες εκεί πάνω. Το δέρμα έχει αρχίσει ήδη να μαλακώνει και να παίρνει ένα ωραίο σκούρο χρώμα. Τελευταία δοκιμή 150 χιλιόμετρα Ελευσίνα - Νεμέα - Κόρινθος. ΤΙΠΟΤΑ. Δεν ασχολήθηκα καθόλου με το θέμα σέλα!!!! Πήγα στο σπίτι μου μετά απο 6 ώρες στο ποδήλατο χωρίς την παραμικρή ενόχληση, μούδιασμα ή πόνο. Και δεν είναι θέμα συνήθειας γιατί πλέον η Gobi στο rocky μου φαίνεται πολύ χειρότερη. Η Brooks είναι πραγματικά μαγική!!! Τώρα καταλαβαίνω γιατί βλέπω ποδήλατα περασμένων δεκαετιών και πάνω τους υπάρχει ακόμα μια brooks. Και φυσικά η συγκεκριμένη σέλα είναι αθάνατη. Αρκεί να τηρούνται κάποιοι βασικοί κανόνες. ΟΧΙ ΒΡΟΧΗ (από την δεύτερη βόλτα της την μούλιασα την κακομοίρα), κρέμα ανά τακτά διαστήματα και λίγο τέντωμα που και που.

Πλέον μπήκα και εγώ στο club των φανατικών και η b17 θα μετακομίσει στο sleipnir μαζί με ασορτί ταινία τιμονιού (εδώ μας τα χαλάει λίγο η brooks καθώς την έχει 55 ευρώ οπότε θα προτιμήσουμε μια fizik ιμιτασιόν στο ίδιο χρωματάκι...)


... Και πλέον να προσθέσω ότι μετά απο τα 205 χιλιόμετρα του brevet  ήταν σαν να καθόμουν σε καναπέ. Με πόνεσε ο αυχένας, με πόνεσαν τα χέρια, τα πόδια αλλά δεν με πόνεσε καμία στιγμή ο κ@λος μου!!! Η σελίτσα είναι απλά όνειρο!!!!

Τρίτη 17 Ιανουαρίου 2012

"Who are the twain that on ten feet run, three eyes they have, but only one tail ?"



...that is Óthin riding on Sleipnir!!! Το νέο άτι μόλις έφτασε από Γερμανία. Το όνομα αυτού Sleipnir. Το μυθικό άλογο με τα οχτώ πόδια του θεού Odin.  

Προς το παρόν βρίσκεται στο κουτί του φρόνιμο και περιμένει καρτερικά να "τρέξει". Σύντομα θα μπουν οι πρώτες εικόνες...




Μια πρώτη πρόχειρη απο το κινητό. Δεν έχω προλάβει να το βγάλω καμιά φωτό καλή. Παρόλα αυτά έτρεξε επιτυχώς το πρώτο του μπρεβέ και το έβγαλε όλο απροβλημάτιστα (αυτό του έλειπε)


Πέμπτη 17 Νοεμβρίου 2011

29ος Κλασσικός Μαραθώνιος Αθηνών


Την Κυριακή πραγματοποίησα ένα μεγάλο όνειρο, για το οποίο κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια μέσα στον χρόνο. Όχι τόσο προσπάθεια δρομική όσο προσπάθεια εύρεσης χρόνου αφού πλέον στην οικογένεια προστέθηκε άλλο ένα μέλος και ο ήδη ελάχιστος διαθέσιμος χρόνος μειώθηκε ακόμα περισσότερο. Ο χρόνος κουτσά στραβά βρέθηκε είτε μειώνοντας ώρες ύπνου (τρεξίματα στην χωράφα στις 12 το βράδυ) είτε "κλέβοντας" χρόνο από την οικογένεια.

Φυσικά αυτό το εγχείρημα δεν θα είχε καμία τύχη αν από την αρχή δεν είχα την βοήθεια και την συμπαράσταση της Σοφίας η οποία ειδικά τον τελευταίο καιρό κουράστηκε διπλά και επωμίστηκε τα πάντα για να μπορώ να βγάζω τις προπονήσεις μου. Μέχρι και τι χιλιόμετρα είχα να κάνω κάθε μέρα είχε μάθει και όταν γυρνώντας από το γραφείο δεν είχα κουράγιο να κουνηθώ με έσπρωχνε να πάω . Ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν είναι το λιγότερο που μπορώ να της πω και να της αφιερώσω αυτόν τον αγώνα!! Στην ολοκλήρωση αυτού του στόχου συντέλεσαν και διάφοροι άλλοι παράγοντες αλλά σίγουρα από τους ποιο βασικούς είναι η ουσιαστική βοήθεια αλλά και οι συμβουλές του φίλου, συνορειβάτη, συντρέχτη συν συν συν...  Διονύση ο οποίος ούτως η άλλως είναι αυτός που με κόλλησε το μικρόβιο του τρεξίματος. Τέλος η τρεξιματική παρέα στην Χωράφα (Φώντας, Μάκης, Κώστας, Θοδωρής, Σωτήρης, Νίκος, Αγγελική, Γωγώ) έκανε πολλές δύσκολες προπονήσεις να βγούν ευχάριστα ακόμα και μεταμεσονύκτια.

Στα του αγώνα τώρα. Σε γενικές γραμμές ο αγώνας βγήκε όπως τον είχα σχεδιάσει καλύπτοντας το μεγαλύτερο μέρος στον ρυθμό που είχα βάλει για στόχο. Το τελικό αποτέλεσμα  4.03 βγήκε λίγο παραπάνω από τον αναμενόμενο στόχο αλλά  για πρώτη φορά είμαι πολύ ευχαριστημένος. Εντύπωση μου έκανε πόσο πολύ δυσκόλεψαν τα χιλιόμετρα μετά το 35 όπου η συσσωρευμένη κούραση άρχισε να δείχνει τα δόντια της και μόνο η εικόνα της Σοφίας, της μπουμπούς και του Θοδωρή στον τερματισμό  έκανε τα πόδια μου να συνεχίζουν. Ειδικά στα τελευταία 2-3 χιλιόμετρα κάποιες ενοχλήσεις στην μέση αλλά και κάποιες ελαφριές κράμπες με έκαναν να πάω ποιο συντηρητικά για να μην χάσω τον τερματισμό. Ο καιρός για μένα ήταν ιδανικός αφού είχα προβλέψει σωστά και είχα ντυθεί σωστά. Έτσι δεν κρύωσα σε όλη την διάρκεια του αγώνα αλλά ούτε ένοιωσα να σκάω. Ο δυνατός αέρας μάλιστα έδινε και μια καλή ώθηση στις ανηφόρες πριν τον Γέρακα. Στις τροφοδοσίες έπινα πάντα έστω και λίγο νερό ή ισοτονικό όταν υπήρχε και ένα τζελάκι πριν τις μεγάλες ανηφόρες για ψυχολογική στήριξη ποιο πολύ. Τον αγώνα τον έτρεξα ολόκληρο μόνος μου αφού οι υπόλοιποι "Χωραφήτες" ήταν σε διαφορετικά μπλόκ και δεν καταφέραμε να βρεθούμε ενδιάμεσα. Δεν με χάλασε βέβαια τόσο αυτή η μοναξιά , the loneliness of the long distance runner που λένε και οι Iron Maiden, αλλά με παρέα θα έβγαινε ποιο εύκολα και ευχάριστα σίγουρα.

Μεγάλη εντύπωση σε αυτόν τον αγώνα μου έκαναν οι εθελοντές. Παιδιά διαφόρων ηλικιών, και όχι μόνο, στημένοι αξημέρωτα στους δρόμους, με κρύο και χιονόνερο, να εμψυχώνουν με το καλύτερο τους χαμόγελο τους δρομείς. Μέσα στην γενικότερη μαυρίλα του τελευταίου καιρού αυτό αποτέλεσε ένα ευχάριστο σημάδι ότι δεν έχουν σαπίσει τα πάντα και ότι ίσως να υπάρχει ακόμα ελπίδα... Χωρίς αυτούς τους ανθρώπους πολύς κόσμος δεν θα έφτανε στον τερματισμό. Πλέον στα σχέδια μου πέρα από την συμμετοχή σε αγώνες ως δρομέας έχει μπει και η συμμετοχή ως εθελοντής. Σίγουρα είναι το ίδιο δύσκολο και το αποτέλεσμα πιστεύω ότι θα είναι το ίδιο ωραίο.

Και βεβαίως αυτό το όνειρο δεν θα ήταν ολοκληρωμένο αν δεν τερμάτιζα αγκαλιά με τον Θοδωρή. Από την πρώτη στιγμή που μου μπήκε η ιδέα του Μαραθωνίου αυτή η εικόνα μου καρφώθηκε στο μυαλό. Να τερματίσω μαζί με τον γιό μου. Όταν το πρωί του αγώνα φτάνοντας στην Αθήνα είδα τον καιρό απογοητεύτηκα γιατί φαντάστηκα ότι η Σοφία δεν θα μπορούσε να έρθει με τα δυο πιτσιρίκια στον τερματισμό. Για άλλη μια φορά όμως αποδείχτηκε μεγάλο παλικάρι και κατάφερε έρθει και να περιμένει μέσα στο κρύο (ευτυχώς όχι για πολύ ώρα). Έτσι πλησιάζοντας την είσοδο του Καλλιμάρμαρου η εικόνα των τριών τους με έκανε να ξεχάσω όλη την κούραση και να "πετάξω" προς τον τερματισμό, φυσικά μαζί με τον Θοδωρή. Οι φωτογραφίες νομίζω οτι τα λένε όλα !!!

Στο σπίτι ο Θοδωρής δείχνει με μεγάλη περηφάνια το μετάλλιο που του κρέμασαν οι εθελοντές και του το χάρισε ο μπαμπάς. 




 Ο σημαντικότερος αγώνας αυτής της χρονιάς τελείωσε και άφησε μόνο ευχάριστες στιγμές. Και κάποιες αστείες όπως οι δυο Άγγλοι οι οποίοι έλεγαν " ... where the fuck is Sunny Greece ..." όταν ο αέρας γύρισε κόντρα και μας χτύπαγε το χιονόνερο για λίγο στις ανηφόρες του Γέρακα. Ή όταν κάποιος δρομέας σταμάτησε σε διασώστη για ψυκτικό και όταν ο αυτός τον ρώτησε που να του βάλει του είπε " ... ΠΑΝΤΟΥ !!!! ". Ενώ ο αγώνας όμως ήταν μια μέρα, ένας ολόκληρος χρόνος σχεδόν πέρασε με εξίσου ωραίες στιγμές,  προπονήσεις, νέους δρομικούς φίλους , δυσκολίες, απορίες, μικροτραυματισμούς και αμφιβολίες.
Ένας χρόνος ευχάριστος αντίθετα με την γενικότερη μαυρίλα και κατήφεια που υπάρχει παντού!!! Ας τρέξουμε λοιπόν για να σωθούμε από την μαυρίλα...

Τετάρτη 11 Μαΐου 2011

Sfendami Mountain Festival 2011

Πριν δυο χρόνια είχε τύχει να δω κάποια βιντεάκια στο youtube απο τον τότε αγώνα στην Σφενδάμη Πιερίας. Συγκεκριμένα κάποια στιγμιότυπα απο τον ποδηλατικό αγώνα (είναι διήμερο με ποδηλατικό και τρέξιμο) μέσα σε κάτι φανταστικά μονοπάτια όπου ΟΛΟΙ έπεφταν, ελεγχόμενα πάντα!!! Έτσι φέτος ο συγκεκριμένος αγώνας είχε μπει απο την αρχή στο πλάνο, σκοπεύοντας να ανέβω με την οικογένεια και να τρέξω μαζί με τον Τετέ στον αγώνα για μικρά παιδιά που γίνεται την πρώτη μέρα. Δυστυχώς όμως για άλλη μια φορά τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα θέλαμε (ανωτέρα βία) και Σαββάτο ξημερώματα ξεκίνησα τελικά μόνος μου για την Σφενδάμη, ελαφρώς ξενερωμένος που αφήνω πίσω την υπόλοιπη οικογένεια. Εκεί βρισκόταν ήδη ο παλιός μου φίλος ο Μπάμπης, ο οποίος είχε αναλάβει την φωτογράφιση του αγώνα και χαιρόμουν ιδιαίτερα που θα τον έβλεπα μετά απο τόσο καιρό.

Έτσι το μεσημεράκι βρίσκομαι ήδη στο ξενοδοχείο Bartolini, το οποίο όντας off season δεν δίνει και την καλύτερη δυνατή εικόνα. Ευτυχώς οι ιταλίδες ιδιοκτήτριες είναι πολύ ευγενικές και εξυπηρετικές και σύμφωνα με τα λεγόμενα του Χελώνη που είχε μείνει πριν 2 χρόνια, μαγειρεύουν τέλεια... Ότι πρέπει μετά απο μια κουραστική μέρα με μπόλικα χιλιόμετρα. Αφήνω τα πράγματα και το ποδήλατο και ξεκινάω για το χωριό το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 10-15 χιλιομέτρων απο το ξενοδοχείο. Πρώτη παρατήρηση η παντελής έλλειψη βουνών καθώς όλα είναι πεδιάδα με μόνη εναλλαγή κάποιους μικρούς λοφίσκους. Αναρωτιέμαι πώς θα βγει η υψομετρική διαφορά των 1000 μέτρων στον κάμπο ;;;;  Το χωριό ντυμένο με τα καλά του, παντού ταμπέλες και φρου φρου για το μεγάλο γεγονός. Στην πλατεία έχει στηθεί κανονικό πανηγύρι με αρκετό κόσμο. Στον προαύλιο χώρο του σχολείου έχουν στηθεί τα περίπτερα διαφόρων εταιρειών και έχουν βγάλει τα καλούδια για επίδειξη. Hitech παζάρι με καρβουνένια ποδηλατάκια  10000 ευρώ... Παίρνω τα νούμερα μου και ψάχνω να βρω τον Μπάμπη ο οποίος κλασσικά τρέχει πανικόβλητος για να ετοιμάσει τα του αγώνα. Φαίνεται κουρασμένος,  αλλά έχει αυτό το χαμόγελο που αποκτάς όταν κάνεις μια δουλειά που αγαπάς πραγματικά. Και σίγουρα αυτό που κάνει το αγαπάει, γιαυτό και το κάνει τόσο καλά. Με συστήνει στον διοργανωτή του αγώνα, και όταν του λέει οτι θα τρέξω και τις 2 μέρες με κοιτάει περίεργα σαν να μου λέει "είσαι σίγουρος ρε φίλε ...". Πριν την μεγάλη διαδρομή γίνονται 2 μικρές για πιτσιρίκια. Εκεί θα έτρεχα με τον Τετεδάκο μου αλλά ... Δεν πειράζει του χρόνου όλοι μαζί. Τα πιτσιρίκια είναι όλα τα λεφτά. Πραγματικά τα δίνουν όλα τσαλαβουτώντας μέσα στην βροχή !!! Τα καταχειροκροτάμε και αυτά έχουν ένα τεράστιο χαμόγελο.

 Η ώρα πλησιάζει  και με το απαραίτητο ζέσταμα, και αφού η βροχή έχει πιάσει για τα καλά, στηνόμαστε στην εκκίνηση περίπου 240 άτομα. Ξεκινάμε ήδη μούσκεμα και αφού διασχίζουμε το χωριό με τις γιαγιάδες και τους παππούδες να μας χειροκροτούνε, πιάνουμε τους δασικούς.

Εκεί λοιπόν ξεκινάει το πανηγύρακι. Οι διοργανωτές είχαν την ιδέα να περάσουν με γκρέϊντερ τους δασικούς που θα πέρναγε ο αγώνας για να καθαρίσουν απο μεγάλες πέτρες. Αυτό λοιπόν είχε ως αποτέλεσμα να τρέχουμε σε φρεσκο-οργωμένα χωράφια!!! Η διαδρομή ξεκίναγε με 2-3 ανηφορικά κομμάτια, τοίχους κανονικούς, όπου η λάσπη σε υποχρέωνε ένα βήμα μπροστά 2 πίσω. Τα παπούτσια κάθε 5 λεπτά μάζευαν απο κάτω 10 πόντους λάσπη και νόμιζες οτι τρέχεις με 5κιλα βαράκια. Τσάμπα τα λεφτά για ελαφριά παπούτσια. Η βροχή συνεχίζει κανονικά αλλά λίγο ασχολούμαι αφού πρέπει να

κάνω προσπάθεια κάθε λίγο και λιγάκι να "αδειάζω" την λάσπη απο τα πατούμενα. Και φυσικά όπως πλέον έχει καθιερωθεί σε κάθε αγώνα, στα πρώτα 2 χιλιόμετρα το ένα πόδι μέσα σε λακούβα με νερό και ο χαρακτηριστικός ήχος παρέα σε όλο σχεδόν τον αγώνα. Μετά απο κάποια χιλιόμετρα στα χλοερά λιβάδια, μπήκαμε στο πρώτο μονοπάτι. Εκεί πραγματικά ξέχασα και την βροχή, και τις λάσπες και όλα.  Στενό μονοπάτι μέσα σε ζούγκλα απο πράσινο, χωρίς ίχνος πέτρας, αρκετά κατηφορικό αλλά όχι τόσο που να σου σπάει τα γόνατα. Πραγματική

απόλαυση. Εκεί πετυχαίνω και τον Μπάμπη με τον τηλεφακό να πυροβολεί ακατάπαυστα. Η διαδρομή είναι με συνεχόμενα ανεβοκαταβάσματα, τα οποία σε συνδιασμό με την απίστευτη λάσπη έχουν αρχίσει και με κουράζουν πάρα πολύ. Σε κάποια σημεία κατεβαίνουμε σε ρεματιές και γλιστράει τόσο πολύ που αναγκαζόμαστε να πιαστούμε απο κλαδιά για να μην σαβουριαστούμε. Και όχι πάντα επιτυχώς. Τσίμπησα μια αεροπλανική τούμπα κατεβαίνοντας μια ρεματιά, ευτυχώς χωρίς απώλειες (και χωρίς φωτογραφικά ντοκουμέντα). Σκέφτομαι τον ποδηλατικό αγώνα της επομένης, ο οποίος θα έχει κάποια κοινά μονοπάτια, και πραγματικά σκιάζομαι!!! Θα γίνει πραγματική σφαγή σε αυτά τα μονοπάτια, τα οποία δεν μπορούμε να κατεβούμε με τα πόδια. Το αποκορύφωμα σε κάποιο σημείο κινούμαστε παράλληλα-μέσα στο ποτάμι και το μονοπάτι σκαρφαλώνει κάθετα στην κοίτη. Η λάσπη όμως έχει γίνει πηλός κανονικός και η έξοδος απο το ποτάμι πραγματικός άθλος. Πιανόμαστε απο ρίζες για να μπορέσουμε να σκαρφαλώσουμε. Προς την μέση του αγώνα πετυχαίνω τον Σωτήρη με τον οποίο είχαμε τρέξει στον "Άθλο Πάρνηθας". Πιάνουμε κουβεντούλα και τα χιλιόμετρα φεύγουν ποιο εύκολα.Τρέχω περίπου 2 ώρες και η βροχή δεν έχει σταματήσει δευτερόλεπτο. Ευτυχώς δεν φυσάει γιατί θα είχαμε θεματάκι. Η διαδρομή συνεχίζει μέχρι το τέλος με εναλλαγές μονοπατιών και δασικού, πάντα με πολύ λάσπη και φυσικά με την αγαπημένη μου βροχή. 3-4 χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό έχω αρχίσει και νοιώθω λίγο άβολα απο το βρεγμένο εδώ και 2μιση ώρες μπλουζάκι που φοράω και σκέφτομαι συνέχεια αν ισχύει το οτι όσο τρέχεις δεν υπάρχει φόβος για πνευμονία... Μπαίνουμε στο τελευταίο χιλιόμετρο και μου κάνει εντύπωση ο κόσμος που έχει μαζευτεί και μας δίνει κουράγιο για τον τερματισμό.

Τερματισμός και γρήγορα στο αμάξι για αλλαγή ρούχων. Μάλλον σε πλυντήριο αυτοκινήτων πρέπει να πάω. Τα ρούχα μου έχουν τόση λάσπη πάνω τους που μόνο με πιεστικό καθαρίζουν. Ο αγώνας τελείωσε αφήνοντας πολύ καλές εικόνες και εντυπώσεις όσον αφορά την διαδρομή. Αρκετά δύσκολος λόγω συνθηκών και όχι τόσο λόγω χάραξης. Οι τροφοδοσίες του αγώνα ήταν ιδιαίτερα σπαρτιάτικες και ευτυχώς ήμουν εφοδιασμένος κατάλληλα και δεν σταμάτησα καθόλου. Κρίμα γιατί αγώνες με λιγότερα έσοδα και χωρίς χορηγούς (Παρνασσός, Ταϋγετος) είχαν καλύτερη διοργάνωση. Θετικό βέβαια οι πολύ διασώστες, οι οποίοι κινητοποιήθηκαν άμεσα σε μια περίπτωση τραυματισμού μιας κοπέλας και κάποιων άλλων δρομέων.

Αφού έβαλα στεγνά ρούχα και έριξα παλμούς βρίσκω τον Μπάμπη, τον οποίο βρίσκω με δεμένο χέρι. Η λάσπη έκανε και εδώ την δουλειά της. Γλίστρησε και έπεσε και μάλλον έπαθε κάταγμα στο σκαφοειδές. Του λέω να πάμε Κατερίνη για ακτινογραφία αλλά σκέφτεται την αυριανή μέρα που δεν θα μπορεί να δουλέψει και τελικά το αφήνει έτσι. Καλά τον λέω  "μαύρο σκυλί του πολέμου". Στο ξενοδοχείο βρίσκω τον χελώνη με την ΣΣ. Χαλαρώνουμε λιγάκι και ανεβαίνουμε πάλι στο χωριό για πρωτεϊνες και καμιά μπυρίτσα. Ο Μπάμπης μας δείχνει φωτογραφίες απο τον αγώνα και σύντομα αρχίζω να κατεβάζω διακόπτες. Ήταν μια ΓΕΜΑΤΗ μέρα σήμερα. Pasta party στο ξενοδοχείο με μια υπέροχη μακαρονάδα siciliana και γρήγορα ύπνο.

Κυριακή πρωί και ο καιρός φαίνεται λίγο καλύτερος. Φορτώνουμε τα ποδήλατα και ανεβαίνουμε για πολλοστή φορά στο χωριό. Σήμερα ο κόσμος είναι πολλύυυυ περισσότερος. Παντού αυτοκίνητα με ποδήλατα. Αριθμός συμμετοχών στην εκκίνηση 360. Πολύς λαός και η ιδέα αυτού του συνωστισμού στα γλιστερά μονοπάτια με τρομάζει κάπως. Τελικά μετά απο λίγο μαθαίνουμε οτι οι διοργανωτές αποφάσισαν να αλλάξουν την διαδρομή λόγω λάσπης και αυξημένης επικινδυνότητας. 2 γύρους των 15 χιλιομέτρων με 1 μονοπάτι μόνο. Απο την μια χαίρομαι γιατί ήμουν ήδη κουρασμένος απο την προηγούμενη και οι τούμπες θα παραμόνευαν, απο την άλλη τα μονοπάτια θα ήταν πολύ ωραία για ποδήλατο. Ίσως άλλη φορά.
Ο αγώνας ξεκινάει με μια αρκετά μεγάλη καθυστέρηση λόγω του οτι αναγκάστηκαν να αλλάξουν την διαδρομή. Η λάσπη ευτυχώς δεν είναι τόσο χάλια όπως το Σάββατο και σε συνδυασμό με το λασπολάστιχο που φοράει το rocky η κατάσταση παλεύεται. Στις γνωστές ανηφόρες τοίχους, το ποδήλατο στην πλάτη και πάμε. Στον πρώτο γύρο το μονοπάτι είναι ταλαιπωρία αφού μπλοκάρει και αναγκαστικά το πάμε κούτσα κούτσα. Στη συνέχεια βγαίνουμε σε χλοερά λιβάδια τα οποία μοσχομυρίζουν απο την βροχή. Δεν έχω διάθεση να επιταχύνω, αφού ούτως η άλλος δεν τρέχω για κάποια θέση, έτσι πάω σχετικά αργά και απολαμβάνω το τοπίο. Πιάνω κουβεντούλα με ένα παιδί απο Πετρούπολη και πάμε αρκετή ώρα μαζί. Ο δεύτερος γύρος είναι πραγματικά απολαυστικός αφού μπήκα μόνος μου στο μονοπάτι και πήγα όσο γρήγορα ήθελα. Συνηθισμένος από τα κοτρώνια του Ποικίλου, απολαμβάνω την έλλειψη πέτρας στο έπακρο. Στριφογυριστό singletrack χωρίς μεγάλες κλίσεις, με πολύ πυκνή βλάστηση δεξιά-αριστερά.
Στο τελείωμα του δεύτερου γύρου η κούραση αρχίζει και φαίνεται αφού τα πετάλια γυρνάνε με δυσκολία πλέον. Σε δυο σημεία όπου πρέπει να κουβαλήσουμε το ποδήλατο στην πλάτη, τα πόδια αρνούνται να συνεργαστούν και νοιώθω οτι κουβαλάω 200 κιλά. Ευτυχώς ο τερματισμός είναι κοντά οπότε συνεχίζω κανονικά. Στον τερματισμό με περιμένει ο Χελώνης με την ΣΣ και τον Scorpion και μου ρίχνουν νερό (αντι για σαμπάνια!!!) Τελικά βγήκε και αυτός ο αγώνας, και μάλιστα ποιο εύκολα απο οτι πίστευα. Τώρα μένει το ποιο δύσκολο κομμάτι. Η επιστροφή στην Αθήνα.

Ξεκούραση για λίγη ώρα στο ξενοδοχείο και επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Η βροχή και εδώ θα μου κάνει παρέα σε όλο το ταξίδι. Αν και προσπάθησα να κοιμηθώ λίγο πριν φύγω, η υπερένταση δεν με άφησε. Παρόλο που δεν νοιώθω καμία νύστα, φοβάμαι μην με πάρει κανένας ύπνος στην διαδρομή. Στο κρύο το κλιματιστικό και iron maiden για να μείνω ξύπνιος!!!! Ο συνδυασμός της νύχτας με την ελάχιστη ορατότητα λόγω βροχής κάνει το ταξίδι απίστευτα κουραστικό. Ευτυχώς φτάνουμε στην Αθήνα χωρίς κανένα απρόοπτο.
 Η διαδρομή με το αυτοκίνητο με κούρασε όσο και οι δυο αγώνες μαζί.  Του χρόνου θα πάω με το τρένο !!! Τετραήμερο!!!! 

Δευτέρα 11 Απριλίου 2011

Γαλαξίδι

Ο καιρός το Σαββατοκύριακο προβλεπόταν καλοκαιρινός και όρεξη για να μείνουμε στην Αθήνα δεν υπήρχε καμία. Έτσι η πρόταση του Γιώργου (παλιός φίλος και συνάδελφος)  για Γαλαξίδι ακούστηκε πολύ δελεαστική. Μετά από πολύ σύντομη σκέψη μπήκαμε σε mood αναχώρησης το Σαββάτο πρωί πρωί. Πολύ πρωινό ξύπνημα και μισάωρο tempo στο Ποικίλο (τι καφέδες και μαλακίες... ο καλύτερος τρόπος να ξυπνήσεις για ταξίδι). Ετοιμάζουμε τον Τετέ ο οποίος κάνει σαν τρελός που θα πάμε εκδρομή και θα δει και την φίλη του την Βασιλική και κατά τις 8 (πάλι έξω πέσαμε στην ώρα της αναχώρησης) ξεκινάμε για Γαλαξίδι.

Στο Γαλαξίδι είχαμε πάει άλλη μια φορά πριν αρκετά χρόνια, χωρίς όμως να μείνουμε καθόλου αφού ήμασταν περαστικοί από μια εκδρομή στην Γκιώνα. Η απόσταση από Αθήνα είναι αρκετά μικρή, περίπου 200 χιλιόμετρα, και η διαδρομή γραφική και εύκολη. Περνώντας το Δίστομο και κατεβαίνοντας προς την θάλασσα η θέα είναι φανταστική και σε αποζημιώνει για τις στροφές που ακολουθούν. Έτσι μετά από λίγα χιλιόμετρα με στροφές και έντονη κατάβαση, πιάνουμε παραλία και φτάνουμε στην Ιτέα. Μια μικρή πόλη δίπλα στην θάλασσα, αρκετά ήρεμη και με ποδήλατα παντού. Επόμενος σταθμός το Γαλαξίδι. Χτισμένο δίπλα στην θάλασσα και περιτριγυρισμένο από ψηλά βουνά, αποτελεί πολύ καλή επιλογή για εναλλακτικό τουρισμό. Ένα από τα ωραία της περιοχής είναι οτι  μπορείς να κάνεις σκι στον Παρνασσό και σε μισή ώρα να κατέβεις για μπάνιο στο Γαλαξίδι. Και φυσικά μετά τσιπουράκι σε ένα από τα πολλά μεζεδοπωλεία της παραλίας.


Η διαμονή στον εκπληκτικό ξενώνα Epavlis του Αντώνη και της Κικής, ο οποίος βρίσκεται σε "στρατηγικό" σημείο του χωριού με φοβερή θέα από όλα τα δωμάτια. Οι φιλόξενοι ιδιοκτήτες αμέσως σε κάνουν να νοιώσεις ότι βρίσκεσαι σε σπίτι φίλων παρά σε ξενοδοχείο, παρέχοντας σου ταυτόχρονα  υψηλών προδιαγραφών υπηρεσίες. Χτισμένος δυο βήματα από το λιμάνι, προστατευμένος όμως από την φασαρία ο ξενώνας Έπαυλις είναι μια πολύ καλή πρόταση για το γραφικό Γαλαξίδι. Τα δωμάτια διακοσμημένα με πολύ γούστο χωρίς όμως να είναι υπερβολικά παρέχουν όλα τα απαραίτητα για μια ευχάριστη διαμονή. Και φυσικά πλούσιο σπιτικό πρωινό με πολλά καλούδια από τα χέρια της Κικής.


Αφού λοιπόν βολευτήκαμε στο δωμάτιο μας, παρέα με τον Γιώργο, την Πέννη και την μικρή Βασιλική κατεβήκαμε στο λιμάνι για βόλτα. Με το που βγαίνεις στο λιμανάκι, το πρώτο πράγμα που βλέπεις είναι ο χιονισμένος Παρνασσός ο οποίος ορθώνεται πελώριος από πάνω. Ο Διονύσης θα είναι εκεί αύριο για το μονοπάτι Παρνασσού, το οποίο τελευταία στιγμή αποφάσισα να μην τρέξω. Ο καιρός είναι καλοκαιρινός και η θάλασσα πολύ δελεαστική για μια βουτιά. Με τον Γιώργο προγραμματίζαμε να βουτήξουμε το  απογευματάκι αλλά ο μαΐστρος που έπιασε μας έκανε να αλλάξουμε γνώμη και να το αναβάλουμε για το επόμενο πρωί. Έτσι αφού απολαύσαμε το καφεδάκι μας σε ένα από τα μαγαζιά της παραλίας ξεκινήσαμε την περαντζάδα μας στο λιμάνι.

 Τα δυο ζουζούνια αφού ξεσάλωσαν όλη μέρα άρχισαν τις πρώτες γκρίνιες, σημάδια κούρασης, οπότε παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής γιατί η αυριανή μέρα θα είναι γεμάτη!! Στον ξενώνα αράζουμε λίγο με τα μισο-κοιμισμένα πισπιρίκια στην αυλή να παραπατάνε απο την νύστα. Όχι ότι εμείς είμαστε σε καλύτερη κατάσταση. Νωρίς για ύπνο λοιπόν και το πρωί έγερση νωρίς νωρίς. Ο ύπνος απολαυστικός και χορταστικός και το ξυπνητήρι αρχίζει να βαράει στις 6:30. Μόλις που έχει αρχίσει να ξημερώνει και γρήγορα γρήγορα ετοιμάζομαι και βγαίνω για το 13άρι που λέει το πρόγραμμα. Αρχικά σκεφτόμουν να κάνω την διαδρομή γύρω απο το λιμάνι αλλά επειδή θα πρέπει να κάνω αρκετούς γύρους αποφασίζω με κάποιες επιφυλάξεις να βγώ στον κεντρικό. Η ιδέα να τρέχω και να περνάνε δίπλα μου αυτοκίνητα με 150 δεν με ενθουσιάζει αλλά με αρκετή προσοχή και πάντα στο αντίθετο ρεύμα δεν θα υπάρχει πρόβλημα. Βγαίνω απο το Γαλαξίδι και ο δρόμος είναι ελαφρά ανηφορικός αλλά για αρκετά χιλιόμετρα. Πηγαίνω όσο άκρη γίνεται και στο μυαλό μου φτιάχνω σενάρια διαφυγής σε περίπτωση που ξεφύγει κανένα αυτοκίνητο...


Η θέα φανταστική, αφού μέχρι και το Παναχαϊκό απέναντι φαίνεται πεντακάθαρα. Ευτυχώς τα αυτοκίνητα αυτή την ώρα δεν είναι τόσα πολλά και έτσι το άγχος μην με "φάε" κανείς μετριάζεται. Οι περισσότεροι με κοιτάνε λες και ήρθα από τον Άρη, κάπως λογικό βέβαια αν σκεφτεί κανείς πως ο συγκεκριμένος δρόμος είναι η εθνική που ενώνει το Αντίρριο με την Θήβα.


Σε κάποιο σημείο βρίσκω ένα χωματόδρομο και χωρίς δεύτερη σκέψη στρίβω και αρχίζω και ανηφορίζω μέσα στο καταπράσινο τοπίο. Τόση ώρα δεν έχω κοιτάξει ούτε μια φορά το ρολόι μου να δω πόσα χιλιόμετρα έχω κάνει; Αυτή η ηρεμία (όταν δεν περνάνε αυτοκίνητα τουλάχιστον) μου αρέσει πάρα πολύ και το μυαλό πραγματικά αδειάζει από όλα. Καλό είναι να αδειάζει που και που γιατί μέσα στην βδομάδα το γεμίζουμε με ένα κάρο μαλακίες και κάποια στιγμή θα κάνει το μπαμ εκεί που δεν το περιμένουμε.

Η ώρα περνάει και αναστροφή για πίσω αφού έχει αρχίσει και ζεσταίνει αρκετά. Ο δρόμος τώρα λίγο κατηφορικός οπότε το πάμε ποιο γρήγορα γιατί ο Γιώργος περιμένει να ετοιμαστούμε για βουτιά. Γρήγορο μπανάκι στον ξενώνα και όσο και αν θέλω να φάω όλα τα ωραία που υπάρχουν στον μπουφέ του πρωινού θα αρκεστώ σε λίγο γάλα και θα τα αφήσω για αργότερα. Η Σοφία και ο Τετέ τα τιμήσανε ιδιαιτέρως. Ετοιμαζόμαστε και σε λιγότερο απο μια ωρίτσα βρισκόμαστε στους Άγιους Πάντες, ένα παραθαλάσσιο χωριό 10 χιλιόμετρα απο το Γαλαξίδι προς Αντίρριο. Φοράμε γρήγορα γρήγορα τις στολές και παρόλο το αεράκι που έχει κάνουμε την πρώτη βουτιά του 11. Ευτυχώς η 5άρα η στολή δεν αφήνει το κρύο να περάσει στα ενδότερα, αλλά τα χέρια και τα πόδια τα οποία είναι ακάλυπτα "δροσίζονται" ευχάριστα. Έχω αναλάβει χρέη οπερατέρ καθώς κουβαλάω μια αδιάβροχη φωτογραφική και αποθανατίζω την υποβρύχια ζωή ενώ ο Γιώργος σταμπάρει ένα χταπόδι που κρύβεται.

 Μετά το τρέξιμο, η ελεύθερη κατάδυση είναι πολύ χαλαρωτική και πιάνω τον εαυτό μου να ξεχνιέται κάτω φωτογραφίζοντας πετρόψαρα, ανεμώνες και αστερίες. Αν και βουτάω χρόνια, η ιδέα του ψαροτούφεκου δεν με ενθουσιάζει και για αυτό δεν έχω αγοράσει. Κάποιες φορές που μου είχε δώσει  ο Γιώργος ένα δικό του δεν είχα αφήσει βράχο για βράχο που να μην πετύχω. Τελικά με την φωτογραφική μάλλον τα πάω λίγο καλύτερα οπότε λέω να μην μείνω προς το παρόν χωρίς ψαροτούφεκο.







Πέρασε περίπου μιαμιση ωρίτσα χωρίς να το πολυκαταλάβουμε και ο Γιώργος γυρνάει για να τελειώσει μια δουλίτσα που είχε αφήσει σε εκκρεμότητα. Το χταπόδι που του κρυβόταν έκανε το μοιραίο λάθος να ξεμυτήσει απο το θαλάμι του και η δελφινιέρα δεν του άφησε περιθώρια διαφυγής.Σίγουρα θα γίνει ένα ωραίος μεζές για τσιπουράκι. 



Αφού βγήκαμε ήρθαν και οι υπόλοιποι και όλοι μαζί καθίσαμε να πιούμε καφεδάκι στην θάλασσα. Ο Τετέ και η Βασιλικούλα  παίζανε στην θάλασσα και ήταν τόσο ευτυχισμένα που φωνάζανε συνέχεια απο την χαρά τους. Αυτό είναι το ωραίο με τα παιδιά. Χαίρονται με τα ποιο απλά πράγματα. Και φυσικά τι ποιο ωραίο απο το να βλέπεις δυο παιδάκια ευτυχισμένα να παίζουν στην παραλία.


 Άραγμα στην παραλία με τον ήλιο να μας "ψήνει" ευχάριστα και μια γλυκιά κούραση αρχίζει και βγαίνει. Ο Γιώργος βάζει φυτιλιές για άδεια για την Δευτέρα και όσο και να το θέλω δυστυχώς είναι ανέφικτο. Έτσι αφού θα κάνουμε μια επιδρομή σε διπλανή ταβέρνα και θα ξεκληρίσουμε μια παρέα θράψαλα, άλλη μια μαρίδα και μια οικογένεια γόπες, με βαριά καρδιά ξεκινάμε για την επιστροφή. Ένα Σαββατοκύριακο τόσο απλό και όμως τόσο γεμάτο. Γεμάτο όμορφες στιγμές και εικόνες. Ο Τετέ κοιμάται στο καθισματάκι του και δείχνει στο προσωπό του έχει μείνει ένα χαμόγελο. Σίγουρα το ευχαριστήθηκε. Μαζί του και εμείς.