Αγαπημένο μου Ποικίλο

Προσπαθώ να σκεφτώ πότε ήταν η πρώτη μου επαφή με το Ποικίλο και πραγματικά θα πρέπει να πάω αρκετά πίσω. Καθώς το πάτρικό μου βρίσκεται στο Δάσος Χαϊδαρίου και μάλιστα στο τελείωμα του ακριβώς δίπλα στην είσοδο του βουνού, είχα την τύχη απο μικρός να έρθω σε επαφή με αυτό το βουνό. 

Θυμάμαι οι πρώτες "εξερευνήσεις" μετά το διάβασμα των "μυστικών 7" ήταν στην ύποπτη σπηλιά πάνω απο το Δαφνί που σύμφωνα με τον παππού είχαν κρυφτεί παλαιότερα απο κλέφτες και αρματωλούς μέχρι γερμανοί και ασκητές μοναχοί. Εμείς πάντως θυμάμαι οτι βρίσκαμε έναν άστεγο ο οποίος όταν πλησιάζαμε τρομαγμένοι μας φώναζε μάλλον για να μας τρομάξει ακόμα περισσότερο. Μέχρι και για θυσαυρούς ψάχναμε ένα καλοκαίρι αφού βέβαια είχαμε πάρει όλη την τεχνογνωσία και εμπειρία απο τους "Θησαυρούς της Βαγιάς". Η εικόνα του βουνού βέβαια τότε ήταν τελείως διαφορετική απο την σημερινή. Ελάχιστα σπίτια και πολύ πράσινο. Όταν πλησιάζε η άνοιξη, η πλαγιά δίπλα στο σπίτι γέμιζε παπαρούνες και μαργαρίτες (και τσουκνίδες για τους ανυποψίαστους...). Είχαμε μάθει να καθαρίζουμε τα φραγκόσυκα με σουγιά χωρίς να μας μπαίνουν αγκάθια και είχαμε δοκιμάσει πόσο πολύ πονάνε τα αγκάθια απο τους περίεργους κάκτους που ήταν γεμάτο. Την καθαρά Δευτέρα όλοι κάτω απο τον Αί Γιώργη για χαρταετό και τις περισσότερες φορές καταλήγαμε να σκαρφαλώνουμε "παράνομα" την μάντρα του ψυχιατρείου για να μαζέψουμε τον αετό που ο δίπλα μας έκοψε με ξυραφάκια!!!!  

Τα πρώτα σκαρφαλώματα στο νταμάρι όπου φοβόμασταν περισσότερο μην μας δει κανείς γείτονας και το πει στον πατέρα μας, παρά μην πέσουμε και τσακιστούμε. Μέχρι και διαγωνισμό κατηφόρας στα βράχια είχαμε κάνει κατεβαίνοντας μαλιοκούβαρα απο τις κεραίες στο ΚΕΒΟΠ (κάτι σαν το vertical του Ταύγετος challenge ανάποδα όμως). Αλλά το βουνό αποτελούσε απο τότε και μέρος περισυλλογής. Υπήρχε ένας βράχος δίπλα στο σπίτι μου ο οποίος έμοιαζε με πολυθρόνα (και ήταν σχεδόν το ίδιο άνετος) και δίπλα είχε ένα πεύκο που έκρυβε τέλεια το σημείο. Πόσες φορές είχα κάτσει εκεί χρησιμοποιώντας το σαν ένα μικρό καταφύγιο που μόνο εγω ήξερα (και ο κολλητός γείτονας). Χαρές, λύπες, προβληματισμοί, σχέδια, τσακωμοί, μόνος ή με τον κολλητό εκεί στο βράχο βγήκαν.  Μέχρι που ο βράχος έγινε μεζονετούλα με θέα το Δαφνί..

Χρόνια αργότερα ψάχνωντας πλέον για σπίτι η τύχη θα με "ρίξει" πάλι δίπλα στο βουνό πλησιάζοντας το αυτή τη φορά απο την Πετρούπολη. Στην πρώτη επίσκεψη για να δούμε το σπίτι τα πλακάκια και τα είδη υγιεινής με άφησαν παγερά αδιάφορο αφου απο το σαλόνι μου έβλεπα σχεδόν δίπλα μου τις γνώριμες κεραίες. Αυτή την πλευρά του βουνού την είχα δει μια φορά μόνο πιτσιρικάς, σε μια "μονοήμερη" εξερέυνηση  απο το πατρικό μου όπου μετά απο αρκετό περπάτημα βγήκαμε στην άλλη πλευρά, την ανεξερεύνητη, με τα άγρια σκυλιά που παραμόνευαν να αρπάξουν τους ξένους!!! Αυτή η πλευρά λοιπόν παραμένει σε κάποια σημεία της πράσινη (αν και κάθε καλοκαίρι γίνονται προσπάθειες να μαυρίσει) και αποτελεί πόλο έλξης για ποδηλάτες, δρομείς, πεζοπόρους, παπουδογιαγιάδες με μαγκούρες, καγκουρο-εντουράδες, ξέφρενων νιάτων με παπιά και zebrig (ναι υπάρχουν ακόμα μερικοί) και φυσικά για πολλές πολλές πέρδικες (και εννοείται ανάμεσα τους και η famous grouse).

 Έτσι αυτό το βουνό για άλλη μια φορά είναι πρόθυμο να εξυπηρετήσει τα νέα μου βίτσια και να μου χαρίσει ώρες χαλάρωσης και έντασης ταυτόχρονα.  Ήταν εκεί στην πρώτη βόλτα μου με το ποδήλατο υπενθυμίζοντας μου οτι «Τ' αγαθά κόποις κτώνται...» καθώς προσπαθούσα να ανέβω την πρώτη καταραμένη ανηφόρα. Ήταν εκεί όταν δοκίμασα για πρώτη φορά να τρέξω στα κατσάβραχα και να πάρω τα γόνατα στα χέρια. Είναι δίπλα μου ακόμα και τις μέρες που υπάρχει ελάχιστος χρόνος για μια ξεπέτα στα γρήγορα, ένα γρήγορο ποδηλατικό ανέβασμα στην Ζαχαρίτσα με τον ήλιο να κρύβεται ή ένα μη προγραμματισμένο τρεξιματάκι μέχρι τις κεραίες. Σίγουρα δεν μπορεί να συγκριθεί με την Πάρνηθα ή κάποιο άλλο βουνό σε ομορφιά, μονοπάτια, δυσκολία κτλ κτλ. Είναι όμως πάντα εκεί ακόμα και τις μέρες που δεν υπάρχει διάθεση για τίποτα, να με τσιγκλάει να σηκωθώ απο τον καναπέ για μια βολτίτσα στα μονοπάτια του.

Στόχοι για το 2011

Την νέα χρονιά ο πρώτος και κυριότερος στόχος είναι να μπορέσω να είμαι περισσότερο μαζί με την οικογένεια μου, κόστος μικρό-αξία ανεκτήμητη. Οχι οτι δεν ήμουν το 2010 αλλά φέτος θα ήθελα να κάνουμε ακόμα  περισσότερα πράγματα μαζί. Πράγματα που σχεδιάζαμε και δεν μας βγήκαν το 2010, πράγματα απλά όπως μια βόλτα για ποδήλατακι στην Πάρνηθα, κάποια ταξίδια ειδικά τώρα που ο Τετέ έχει μεγαλώσει και καταλαβαίνει τα πάντα , και γενικότερα περισσότερες στιγμές που θα θυμάμαι στο τέλος της χρονιάς.

Απο εκεί και πέρα το 2010 έβαλε φυτιλιές για ένα σίγουρα ποιο έντονο και γεμάτο προκλήσεις 2011. Απο την στιγμή που πλησίαζα στον τερματισμό στο Παναθηναϊκό στάδιο, έχοντας ολοκληρώσει τα 10χλμ, μπήκε ο βασικός στόχος για το 2011. Ο ΚΜΑ στις 13 Νοεμβρίου. Εκείνη την στιγμή πολύπλοκες χημικές διεργασίες έγιναν μέσα στο κεφάλι μου και υποσχέθηκα στον εαυτό μου οτι τουλάχιστον θα σταθώ στην εκκίνηση και θα προσπαθήσω να τερματίσω στον 1ο μου μαραθώνιο. Και φυσικά ως πείσμα σε "κάποιον" ο οποίος γέλασε όταν το ανέφερα παλαιότερα για πλάκα οτι θα τρέξω στον μαραθώνιο. Το τρέξιμο μπήκε σχετικά πρόσφατα στην ζωή μου και αρχικά σαν εναλλακτικός τρόπος άθλησης τις καθημερινές όπου ο χρόνος για ποδήλατο είναι λιγοστός. Σιγά σιγά άρχισε να γίνεται τρόπος αποτοξίνωσης απο τα καθημερινά προβλήματα και ένα αρκετά καλό αγχωλυτικό. Όπως μου είχε πει κάποτε ο καλός μου φίλος Διονύσης (ο οποίος ευθύνεται στον μεγαλύτερο βαθμό για το μικρόβιο του τρεξίματος)  μετά απο κάποιο σημείο γίνεται τρόπος ζωής. Αν δεν πας μια μέρα νοιώθεις οτι κάτι σου λείπει.

Έτσι λοιπόν το 2011 προβλέπεται να είναι χρονιά τρεξίματος με τελικό στόχο φυσικά τον Κλασσικό Μαραθώνιο. Σε αυτό θα βοηθήσει ο γνωστός παππούλης Hal Higdon που έχει σπρώξει πολύ κόσμο στον τερματισμό με τα προγράμματα του αλλά και άλλο τόσο στην "αυτοκτονία" αφου οι τελευταίες απο τις 18 εβδομάδες της προετοιμασίας είναι η χαρά του μαζοχισμού. Επειδή όμως η προετοιμασία αυτή καθεαυτή θα ξεκινήσει αρκετά αργά μέσα στην χρονιά, περίπου τον Ιούνιο, πρέπει να μπούν οι κατάλληλες βάσεις ξεκινώντας απο την αρχή της χρονιάς. Έτσι ακολουθώντας ένα 'χειμερινό' πρόγραμμα βάσης πάλι απο τον παππούλη θα φτάσω εκτός απροόπτου μέχρι τον Μάϊο όπου θα ακολουθήσει μάλλον μια εβδομάδα αποκατάσταση και στη συνέχεια πρόγραμμα ταχύτητας/δύναμης πριν την προετοιμασία των 18 εβδομάδων.

Μέσα σε αυτό το διάστημα αρκετοί αγώνες αρχίζουν και δείχνουν δελεαστικοί και πιθανότατα θα προστεθούν στο πρόγραμμα αντικαθιστώντας κάποιο κυριακάτικο long run. Αν και δεν ξέρω κατα πόσο είναι σωστό απο προπονητική άποψη, μέσα σε αυτούς τους αγώνες υπάρχουν κάποιοι ημιμαραθώνιοι δρόμου καθώς και κάποιοι βουνού. Θυμάμαι παλιά στις πρώτες πεζοπορίες μου στην Πάρνηθα είχα πετύχει κάποιον να ανεβαίνει τρέχοντας την Χούνη και μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση. Αργότερα οι περιγραφές του Διονύση απο τους ορεινούς του αγώνες και κυριώς απο αυτόν του Ολύμπου μου δημιουργούσαν περίεργες ανησυχίες και ορέξεις. Δεν βάζω όμως ακόμα τόσο μεγάλους στόχους. Αν όλα πάνε καλά αυτά θα έρθουν σαν φυσική εξέλιξη στο απώτερο μέλλον. Ακόμα και ο 'ημι' της Πάρνηθας που έχω κατά νου αποτελεί μεγάλο και ίσως αρκετά τολμηρό βήμα για μένα σε αυτό το στάδιο. Αλλά αν δεν δοκιμάσω δεν θα  μπορώ να ξέρω τι μπορώ και τι όχι. Απο εκεί θα φανεί προς τα που θα γείρει η ζυγαριά, δρόμος ή βουνό, αν και νομίζω οτι ξέρω το αποτέλεσμα.

Φυσικά απο το 2011 δεν θα μπορούσε να λείπει και το αγαπημένο μου ποδήλατο. Ο μαραθώνιος του adventure cup τον Δεκέμβρη αν και με κούρασε αρκετά μου άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις και αφου πέρσι τους αντίστοιχους αγώνες απλά τους ζήλευα, φέτος θα τολμήσω και κάποιους. Σε αυτούς σίγουρα θα είναι οι μαραθώνιοι της Οίτης και του Κισσάβου και κάποιοι άλλοι μικρότεροι (Κανάκια Σαλαμίνας, Πάρνηθα κτλ). Διαδρομές που ουτως η άλλος ήθελα να κάνω με το ποδήλατο θα τις δοκιμάσω στα πλαίσια του αγώνα όσο ποιο συντηρητικά γίνεται αφού ένας τραυματισμός εκεί θα με φρενάρει απο τον βασικό μου στόχο.

Last but not least όπως λένε και οι άγγλοι είναι και τα brevet τα οποία θα ήθελα να δοκιμάσω ίσως αργά την άνοιξη (κάποιο 200αρι όπως Λάρισσα ή Χαλκίδα). Επειδή όμως ήδη έχουν μαζευτεί πολλά στο καλεντάρι και συνήθως όποιος πάει για τα πολλά χάνει και τα λίγα, αυτά θα είναι το τελευταίο πράγμα στην λίστα για το 2011. Αν και εφόσον μπορέσω να ανεβάσω χιλιόμετρα στο ποδήλατο μέσα απο βόλτες κυριώς και οχι προπονήσεις θα ήθελα να δοκιμάσω τουλάχιστον ένα 200αρι ποιο πολύ για την εμπειρία. Και φυσικά να αφήσουμε και κάτι για την επόμενη χρονιά. Α ναι, και για να τρέξω σε κάποιο brevet πρέπει να βρω και ποδήλατο γιατί με το all-mountain αποκλείεται και με το 14 κιλο kona θα παραδώσω πνεύμα και σώμα. Οπότε ψάνχω για χορηγούς χαχαχαχαχχ. Κουμπαρουυυυλη κρίμα δεν είναι το καρβουνάκι να μαραζώνει στο γκαράζ;

Τελικά κοιτώντας στο ημερολόγιο τους αγώνες που σκέφτομαι να τρέξω αλλά και τις προπονήσεις που λένε τα προγράμματα που έχω διαλέξει, η χρονιά τελικά θα είναι αρκετά γεμάτη, ίσως και παραπάνω απο οτι πρέπε, και μάλλον αρκετά δύσκολη. Στην πορεία θα φανεί αν τελικά είναι πάρα πολλά για μια χρονιά και ανάλογα θα γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές. Ο στόχος βέβαια θα παραμείνει ο ίδιος. Τερματισμός στο Παναθηναϊκό.

Καλή αρχή για το 2011

Κυριακή πρωί και το ξυπνητήρι χτυπάει γύρω στις 8 αφού το πρόγραμμα έχει 1:30 ωρίτσα τρέξιμο στο βουνό. Λόγω κρεπάλης όμως τις 2 προηγούμενες μέρες ο εγκέφαλος δεν δίνει σωστή εντολή και έτσι το ξυπνητήρι λογικεύεται και ρυθμίζεται για τις 9:30. Η 1:30 ωρίτσα πέρασε σαν δευτερόλεπτο και το ξυπνητήρι κάνει την δεύτερη προσπάθεια. Κάπως καλύτερα αλλά και πάλι με πολύ δυσκολία το κλείνω και καταφέρνω να σηκωθώ απο το κρεβάτι. Στο μυαλό μου έχω τουλάχιστον 1000 καλές δικαιολογίες για να κάτσω στην ζεστασία του κρεβατιού μου. Μέχρι και ο Τετέ μου το έχει ρίξει στον ύπνο και δεν δείχνει να σκοπεύει να ξυπνήσει άμεσα.

Παρόλα αυτά έχω ήδη σηκωθεί και ψάχνω στα σκοτάδια τα ρούχα της "δουλειάς". Βγαίνοντας απο το δωμάτιο άλλη μια ατράνταχτη δικαιολογία έρχεται να προστεθεί. Έξω έχει μια απίστευτη μαυρίλα και ρίχνει καρέκλες. Αυτό είναι το τελειωτικό χτύπημα νομίζω. Για ένα δεκάλεπτο το ζυγίζω απο εδώ το ζυγίζω απο εκεί, κάνω να ντυθώ και σταματάω... Τελικά κάτι οι τύψεις για τις προηγούμενες κρεπάλες, κάτι η κρυφομαζοχιστική χαρά της ταλαιπωρίας το παίρνω απόφαση και ντύνομαι στα γρήγορα. 2 φέτουλες τοστ με μέλι και ταχίνι και έτοιμος. Ελπίζω να μην πετύχω κανέναν στο ασανσέρ γιατί ... Έξω δεν υπάρχει ψυχή, μια απίστευτη ηρεμία και ησυχία. Ακούγεται μόνο η βροχή και τίποτα άλλο. Καιρό έχω να το δω αυτό και αρχίζω να λέω μπράβο στον εαυτό μου που τελικά κατέβηκα. Το πρώτο ανηφορικό κομμάτι στο Ποικίλο σε συνδιασμό με την βροχή ανεβάζουν τους παλμούς ταχύτατα αλλά μαζί ανεβαίνει και η διάθεση.

 Κάποιες σκέψεις για πνευμονίες και βροχίτιδες  εξαφανίζονται γρήγορα αφήνοντας μόνο την χαρά που είχαμε πιτσιρικάδες όταν μας έπιανε η βροχή γυρνώντας απο το σχολείο και την απολαμβάναμε μέχρι τελευταία σταγόνα. Πόσες φορές είχα πάει στο σπίτι και ζύγιζα +5 κιλά απο το νερό στα ρούχα. Έτσι και τώρα η βροχή σε συνδιασμό με μια ψιλο ομίχλη φτιάχνει το τέλειο σκηνικό για το πρώτο τρέξιμο της χρονιάς. Στο δρόμο για τις κεραίες πετυχαίνω και τα Ποικιλόπαιδα στην δική τους πρώτη εξόρμηση. Περιέργως δεν ζηλεύω που δεν είμαι και εγω με το ποδήλατο να τους ακολουθήσω αλλά χαιρετιόμαστε και συνεχίζω την ανάβαση με ακόμα περισσότερη όρεξη. Πλέον έχω μουσκέψει κανονικά και με θράσος πέφτω μέσα στις λακούβες  αφου ο βρεγμένος την βροχή δεν την φοβάται. Τα salomon παρόλο το οτι έχουν βραχεί τελείως κρατάνε μια χαρά και δεν ενοχλούν σχεδόν καθόλου. Λίγο πριν τις κεραίες θα πετύχω και κάποιον άλλο "τρελο". Χαιρετιόμαστε και συνεχίζει ο καθένας το δρόμο του. Μια μικρή ανασκόπιση για το 2010 και σχέδια για το 2011 (και είναι και πολλά) . Ευτυχώς η μιζέρια των δημοσιοκάφρων δεν μας έχει χτυπήσει και όποιες αρνητικές σκέψεις φεύγουν γρήγορα. Έχω ήδη αρχίσει να κατηφορίζω προς το σπίτι και η βροχή αρχίζει να ψιλοκόβει. Τώρα που την συνήθησα ; Με αυτά έχει ήδη περάσει 1 ώρα και 20 λεπτά χωρίς να το καταλάβω. Πόσο διαφορετικά είναι τελικά στο βουνό. Στον στοίβο τα λεπτά δεν περνάνε με τίποτα και κάθε γύρος μοιάζει ατελείωτος.

 Φτάνω στο σπίτι , όπου έχουν ήδη ξυπνήσει και παίζουν στο σαλόνι και ο Τετέ με κοιτάει με απορεία που στάζω. Άντε να μεγαλώσεις λίγο να έρχεσαι μαζί μου σκέφτομαι απο μέσα μου. Γρήγορο ζεστό μπανάκι και γυρνάω για να κάνω διατάσεις. Έρχεται και κάθεται δίπλα μου και προσπαθεί να κάνει ότι κάνω. Τεντώνει αυτά τα τέλεια χεράκια και ποδαράκια και κρυφοκοιτάει πλάγια να δει πως το κάνω. Τελικά καταλήγουμε να κυλιόμαστε στο χαλί και να χοροπηδάει πάνω μου. Το 2011 "μπήκε" με τον καλύτερο τρόπο!!!

Η διαδρομή στο garmin